مجموعه‌ای از عکس‌های سینا برومندی (م. تهران ۱۳۵۹) در نمایش گروهی «پاک‌شده اما فراموش‌نشده: حملِ سنگینیِ امر نادیدنی» در گالری SOIL Art در سیاتل به نمایش گذاشته شده است. این نمایش به کیوریتوری مهسا سرودی و پریسا قادری، پنج هنرمند ایرانی ساکن ایران و دیاسپورا را گرد هم آورده تا به فضای شکننده‌ی میان به‌یادآوردن و فراموش‌کردن بپردازد. نمایش، به‌جای تمرکز بر خودِ رویدادهای تاریخی، به پیامدهای عاطفی آن‌ها می‌پردازد و حافظه را به‌مثابه کنشی برای حفظ، مواجهه، بقا و التیام بررسی می‌کند.
در این مجموعه، برومندی از طریق عکاسی، رابطه‌ی ناپایدار میان ادراک و حافظه را کاوش می‌کند. او با روی‌هم‌نشاندن نگاتیو و پوزیتیوِ یک تصویر واحد، چشم‌اندازهایی گسسته خلق می‌کند که نشان می‌دهند حافظه نه امری ثابت و حفظ‌شده، بلکه فرآیندی است که پیوسته بازسازی و دگرگون می‌شود. این آثار که بین خرداد تا اسفند ۱۴۰۴ در تهران و در میانه‌ی جنگ، خشونت گسترده و قطع طولانی‌مدت ارتباطات ثبت شده‌اند، گواهی بر دگرگونی‌های عمیق کالبدی و روانی شهر هستند و این پرسش را مطرح می‌کنند که وقتی هم مکان‌ها و هم خاطره‌ها آغاز به تغییر می‌کنند، چه چیزی از آن‌ها باقی می‌ماند؟

آثاری از فرنیاز ذاکر (م. ۱۳۶۱ تهران) توسط گالری باروینسکی در نمایش «پرسونال استراکچرز – کانفلوئنسز» به نمایش درآمده است؛ برنامه‌ای از یوروپین کالچرال سنتر ایتالیا که هم‌زمان با دوسالانه‌ی ونیز ۲۰۲۶ برگزار می‌شود. این رویداد در هشتمین دوره‌ی خود، با تمرکز بر نقاط تلاقی شیوه‌های هنری، فرهنگ‌ها و رشته‌های مختلف، به چگونگی تاثیرگذاری و تحول آن‌ها در مواجهه با یکدیگر می‌پردازد. این نمایش با کنار هم قرار دادن روایت‌های شخصی و دیدگاه‌های جمعی، تنش میان گذشته و حال را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تاریخ در بستر هنر معاصر تداوم می‌یابد، دگرگون می‌شود و همچنان در حال شکل‌گیری باقی می‌ماند.