مجموعه‌ای از عکس‌های سینا برومندی (م. تهران ۱۳۵۹) در نمایش گروهی «پاک‌شده اما فراموش‌نشده: حملِ سنگینیِ امر نادیدنی» در گالری SOIL Art در سیاتل به نمایش گذاشته شده است. این نمایش به کیوریتوری مهسا سرودی و پریسا قادری، پنج هنرمند ایرانی ساکن ایران و دیاسپورا را گرد هم آورده تا به فضای شکننده‌ی میان به‌یادآوردن و فراموش‌کردن بپردازد. نمایش، به‌جای تمرکز بر خودِ رویدادهای تاریخی، به پیامدهای عاطفی آن‌ها می‌پردازد و حافظه را به‌مثابه کنشی برای حفظ، مواجهه، بقا و التیام بررسی می‌کند.
در این مجموعه، برومندی از طریق عکاسی، رابطه‌ی ناپایدار میان ادراک و حافظه را کاوش می‌کند. او با روی‌هم‌نشاندن نگاتیو و پوزیتیوِ یک تصویر واحد، چشم‌اندازهایی گسسته خلق می‌کند که نشان می‌دهند حافظه نه امری ثابت و حفظ‌شده، بلکه فرآیندی است که پیوسته بازسازی و دگرگون می‌شود. این آثار که بین خرداد تا اسفند ۱۴۰۴ در تهران و در میانه‌ی جنگ، خشونت گسترده و قطع طولانی‌مدت ارتباطات ثبت شده‌اند، گواهی بر دگرگونی‌های عمیق کالبدی و روانی شهر هستند و این پرسش را مطرح می‌کنند که وقتی هم مکان‌ها و هم خاطره‌ها آغاز به تغییر می‌کنند، چه چیزی از آن‌ها باقی می‌ماند؟